Jak uczyć się psychologii?

Psychologia wydaje się łatwa, bo dotyczy ludzi, a potem egzamin każe ci precyzyjnie zdefiniować dwadzieścia pojęć, wskazać właściwego teoretyka i zastosować pojęcie do przypadku, którego nigdy nie widziałeś. Sztuczka polega na tym, żeby każdą warstwę uczyć się inaczej. Pojęcia to czysta pamięć, więc zajmą się nimi fiszki i powtórki rozłożone w czasie. Teorie potrzebują zaczepienia, więc powiąż każdą z konkretnym przykładem. Badania potrzebują porównania, więc ustaw je w rzędzie.

Przy teoriach nigdy nie ucz się samej definicji. Ucz się jej z obrazem. Warunkowanie klasyczne to pies i dzwonek. Warunkowanie sprawcze to szczur naciskający dźwignię za jedzenie. Dysonans poznawczy to ktoś, kto pali, ale wie, że to szkodzi, więc opowiada sobie pewną historię. Przykład to właśnie to, co naprawdę zapamiętasz na egzaminie, i pokazuje, że zrozumiałeś.

Przy badaniach zrób małą tabelę: kto je przeprowadził, co zrobił, co odkrył i jeden zarzut. Milgram, Asch, Zimbardo, Loftus, Bandura. Kiedy potrafisz porównać dwa badania i powiedzieć, które wspiera którą teorię, jesteś gotowy. Najtrudniejsze pytania egzaminacyjne dają ci nową sytuację i pytają, które pojęcie do niej pasuje, więc ćwicz to celowo.